Etter to dagar i permisjon var det tid for vår debut. Den gjekk til Torefjellsflyane. Ein fin liten rundtur i området over Sjusete skistadion.
Her har Mari fått sine fyrste ekte ferske blåbær rett frå lyngen. Trur kanskje ikkje fyrsteinntrykket var det beste, men jammen har ho likt blåbær ittepå.
Mari vart liten i bæremeisen...
Angriiiiip kamera. Ho vart glad når ho endeleg slapp laus og fekk krabba litt på berget sånn ca rundt Forsete.
Etter krabbing kjem søvn. Og for bæraren var det godt å få bekrefta at Mari og kan sova i bæremeisen. Nemleg veldig praktisk med ungar som kan sova i bæremeisen.
Her er me på veg over Skeisheii. Ein tur som etterkvart skulle visa seg å verta ganske våt og utriveleg, og det var nett før me ba om hjelp til å komma oss tilbake til bilen. Men etter eit kvarter under tak i eit elles øde skiannlegg i Eikedalen, kom e oss i veg, og gjekk heile vegen tilbake til Jonshøgdi/Wallemtunet. (Må nemnast at eg vart omtalt som tøff, av eit par i eit sel i Skeiskvandalen, som kom her med ein liten onje. Du ska vel ikkje gå heilt tilbake til bilen?)
Solhellanuten er ein favoritt, og Mari lika seg der og.
Søen var kommen på ein 500moh, og me laut opp og sjå på den. Såta vart valgt, og Mari stortrivdes på toppen. Om det var utsikta, eller kakaoen og yogurten som gjorde utslaget er eg usikker på.
Ein laurdag Jarand var sjuk, og trengte litt fred i huset tok eg med meg Mari til Fitjadalen. Me gjekk forbi Døgnope til Soldal og Hovland før me gjekk tilbake over Laupsaflyane. Ein fin tur, men Mari vart litt kald på slutten, og ikkje hadde me tid setja oss ned å kosa oss litt heller, for mørket kom fort.
Ingen kommentarer:
Legg inn en kommentar